Znaki ostrzegawcze
Warunki skutecznej pomocy
Wsparcie, dawanie bliskości, okazanie zrozumienia, akceptacja;
Szczerość kontaktu, współbrzmienie (empatia), zaufanie;
Czytelność intencji i przekazu słownego (wewnętrzne przekonanie, że chcemy pomagać, oraz okazywanie tego w postawie i w intonacji głosu, jasne informacje na temat naszych planów co do ucznia);
Uznanie myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń za fakt (nieokazywanie swoich silnych emocji);
Dostępność i dyspozycyjność (dokładne poinformowanie o miejscu i czasie, kiedy jesteśmy osiągalni);
Zadbanie o właściwe miejsce spotkania (intymne i ciche);
Dzielenie z innymi odpowiedzialności („przekazanie pałeczki terapeutom”);
Wzajemne zobowiązania, w tym „niesamobójczy” kontrakt (terminowy) np.: „Zorganizuję dla ciebie pomoc, a ty mi obiecaj, że poczekasz z decyzjami do następnego spotkania”;
Dokładne poznanie sytuacji domowej i szkolnej osoby;
Pozytywne przeformułowanie stwierdzeń typu „nic mi się nie udaje” (wskazanie np. na osiągnięcia);
Zadbanie o maksymalne bezpieczeństwo (np. zobowiązanie opiekunów do nadzoru, kontaktu z psychiatrą czy ośrodkiem kryzysowym);
Wskazanie różnych systemów oparcia (rodzina, szkoła, ośrodki terapeutyczne)
Czego nie należy robić w kontakcie z depresyjnym uczniem
Nie brać na siebie całej odpowiedzialności za udzielane wsparcie (uprzedzić o konieczności konsultowania się);
Nie koncentrować się na sytuacyjnym aspekcie depresji lub próby samobójczej – nie lekceważyć zagrożenia (np. rozwiązanie trudnej sytuacji w szkole nie usuwa ryzyka samobójstwa, gdy depresja nadal się utrzymuje);
Nie unikać tematu śmierci i samobójstwa; delikatnie poruszyć tę kwestię w rozmowie Nie zaprzeczać temu, co mówi osoba; nie osądzać go;
Nie okazywać zniecierpliwienia, niechęci, zmęczenia;
Nie ujawniać bezradności lub zawodu ani nadmiernych oczekiwań.